Wzrastająca pojemność pendrive’ów spowodowała, że dużo większe znaczenie ma szybkość, z jaką odbywa się transfer danych z nośnika na komputer lub odwrotnie. Jeśli przyjdzie nam czekać na przegranie tej samej ilości danych nie kilka, ale kilkanaście minut, różnica pod względem komfortu użytkowania stanie się oczywista. Zdecydowana większość współczesnych pendrive’ów komunikuje się za pomocą interfejsu USB 2.0 – od tragicznie wolnego USB 1.1 należy się trzymać z daleka. Nowe pamięci z reguły zbudowane są w oparciu o układy flash NAND, wykonane w jednej z dwóch technologii: MLC (Multi Level Celi) i SLC (Single Level Celi). Dlaczego warto o tym wiedzieć? Bo od technologii, w jakiej została wykonana nasza pamięć flash, sporo zależy.
Pojedyncza komórka (ang. celi) pamięci SLC przechowuje jeden bit informacji, podczas gdy komórka MLC dwa. Na takim samym układzie MLC da się więc zapisać dwa razy więcej informacji niż na SLC. Nic dziwnego, że pamięci wykonane w technologii MLC są znacznie tańsze od SLC, choć nie dwukrotnie, jak nakazywałaby logika. Ich cena rośnie ze względu na konieczność zastosowania bardziej zaawansowanych kontrolerów służących do wykrywania i korekcji błędów.
Dlaczego więc stosuje się też droższe układy SLC? Po pierwsze oferują one wyraźnie szybszy transfer danych (ok. 3-krotnie). Po drugie około 10-krotnie większa jest także maksymalna liczba cykli zapisu i usuwania danych. Producenci skrzętnie ukrywają informacje na temat przewidywanej maksymalnej liczby cykli dla konkretnego modelu pendrive’a, ale w dużym uproszczeniu w przypadku pamięci MLC wynosi ona ok. 100 tys. cykli, a dla SLC – nawet 1 min. Obie liczby wydają się bardzo duże, ale jeśli ktoś lubi edytować dokumenty bezpośrednio na pamięci flash lub zamierza używać jej do poprawy wydajności komputera z systemem Windows Vista (funkcja ReadyBoost), to 100 tysięcy może być wykorzystane np. w ciągu kilku miesięcy!